Artykuł o Horyńcu w Rzeczpospolitej

Planując wyjazd do uzdrowiska, warto wziąć pod uwagę oprócz renomowanych kurortów także te mniej znane. Wiele z nich położonych jest w atrakcyjnych turystycznie okolicach, gdzie odkryjemy malownicze krajobrazy, cenne zabytki i osobliwości przyrodnicze.

Marysieńka u wód

Do rozsławienia wód Horyńca-Zdroju przyczynili się poniekąd Tatarzy. W 1672 r. ówczesny hetman wielki koronny Jan Sobieski rozbił czambuł pohańców, który zapuścił się w te okolice, a po zwycięskiej bitwie, jak chce tradycja, dla wypoczynku i odzyskania sił zażywał kąpieli w miejscowych źródłach siarczkowo-siarkowodorowych. Później miała korzystać z nich także Marysieńka Sobieska.

Horyniec leży na skraju Płaskowyżu Tarnogrodzkiego i Roztocza Południowego, w krainie wzgórz, kaplic i cerkiewek, lasów pachnących żywicą, malowniczych dolin rzecznych z kaskadami wodospadów. Kąpiele w tutejszych wodach leczą m.in. choroby reumatyczne, narządu ruchu, nerwobóle, niedowłady,  a borowina z lokalnych złóż zalicza się do najcenniejszych w kraju. Walory te w połączeniu z bliskością Lwowa mogły uczynić z Horyńca uzdrowisko o ogólnopolskim znaczeniu. Tak się jednak nie stało. Pierwszy zakład kąpielowy otwarty w końcu XIX w. przez ówczesnego właściciela dóbr horynieckich Aleksandra Ponińskiego mieścił się w drewnianej szopie. Uzdrowisko zaczęło się szybko rozwijać w czasach II RP, ale w czasie drugiej wojny światowej Łazienki i pensjonaty zostały doszczętnie zniszczone. Nowa granica odcięła je od Lwowa, skąd przyjeżdżała większość pacjentów. Dziś działają w Horyńcu trzy sanatoria – Bajka, Dom Zdrojowy i Centrum Rehabilitacji Rolników. Można też zatrzymać się w jednym z kilkunastu pensjonatów i gospodarstw agroturystycznych.

Najokazalsze budowle Horyńca to obronny – o murach grubych na 2,5 m, otoczony fosą – klasztor i kościół Franciszkanów z XVIII w. We wnętrzu barokowej świątyni zachował się na łuku tęczowym oryginalny fresk z 1758 r. Wzniesiony w 1818 r. klasycystyczny kościół zdrojowy, obecnie rzymskokatolicki pw. bł. Jakuba Strzemię, był początkowo kaplicą dworską, potem do 1947 r. parafialną cerkwią greckokatolicką. Teatr dworski z połowy XIX w. po odbudowie z wojennych zniszczeń nadal służy Melpomenie. Odbywające się tu Biesiady Teatralne, przeglądy teatrów małych form, koncerty i wystawy cieszą się niezmiennym zainteresowaniem i uznaniem kuracjuszy. Pałac Ponińskich z lat 1905 – 1912 r. kryje w sobie podobno mury dawnego zameczku myśliwskiego Jana III Sobieskiego. Po ostatniej wojnie ulokowano w nim sanatorium Metalowiec, czyli dzisiejszą Bajkę, a dawny park dworski stał się parkiem zdrojowym.

więcej na stronie internetowej: www.rp.pl