horyniec.info

horyniec.info to przyjazny portal informacyjny ziemi Horynieckiej

Wyniki Biesiady

źródło fot: facebook.com/KompaniaTeatralnaMamro

Złoty Róg Myśliwski Biesiady Teatralnej dla Kompanii Teatralnej Mamro! oto cały protokół, ze wszystkimi zwycięzcami:

PROTOKÓŁ z posiedzenia jury 39 Biesiady Teatralnej – Horyniec -Zdrój 2018 – Jury Konfrontacji Zespołów Teatralnych Małych Form w składzie: Barabara Płocica, Tomasz Rodowicz, Lesław Żurek, Łukasz Drewniak, po obejrzeniu w dniach 1 – 3 lutego 2018 roku 14 spektakli konkursowych postanowiło przyznać następujące nagrody i wyróżnienia:

w kategorii zespołów teatralnych małych form

Złoty Róg Myśliwski Króla Jana wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 4 000 zł ufundowaną przez Marszałka Województwa Podkarpackiego otrzymuje Kompania Teatralna Mamro z warszawskiej Białołęki za spektakl pod tytułem „Niedźwiedź” na podstawie tekstu i w reżyserii Grzegorza Reszki.

Srebrny Róg Myśliwski Króla Jana wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 3 000 zł ufundowaną przez Dyrektora Centrum Kulturalnego w Przemyślu trafia do Teatru Mariana Bednarka z Rybnika za spektakl „Kolejka Zusowska – Sen Autora” w reżyserii Mariana Bednarka.

Brązowy Róg Myśliwski Króla Jana wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 2 500 zł ufundowaną przez Wójta Gminy Horyniec – Zdrój – przyznajemy Grupie Artystycznej Teatru T.C.R z Tychów za spektakl „Gnienie” w reżyserii Marcina Stachonia.

w kategorii indywidualnych dokonań twórczych

Złotą Misę Borowiny wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 2 000 zł ufundowaną przez Starostę Powiatu Lubaczowskiego – otrzymuje Wojtek Kowalski za reżyserię i wykonanie spektaklu „Homo Sovieticus – czyli o praźródłach naszego obecnego stanu, czyli ciągle aktualny opis obyczajów z czasów Michaiła Zoszczenki”

Srebrną Misę Borowiny wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 1 500 zł. ufundowaną przez Dyrektora Centrum Kulturalnego w Przemyślu otrzymuje Aneta Adamska za koncepcję i reżyserię spektaklu „Tchnienie” Teatru Przedmieście z Rzeszowa.

Brązową Misę Borowiny wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 1 000 zł. ufundowaną przez Dyrektora Centrum Kulturalnego w Przemyślu otrzymuje Marcin Górski za rolę Rafała w spektaklu „All Inclusive” Teatru Parabuch z Warszawy w reżyserii Ryszarda Jakubisiaka wg tekstu Marka Modzelewskiego i za rolę wojewody w przedstawieniu „Niedźwiedź” Kompanii Artystycznej Mamro z warszawskiej Białołęki w reżyserii Grzegorza Reszki.

Nagroda specjalna „Róża Horyniecka” wraz z nagrodą pieniężną w wysokości 500 zł. ufundowaną przez Uzdrowisko Horyniec spółka z o.o trafia do Teatru Seniora z Centrum Kultury w Lublinie za spektakl „Chłopcy” Stanisława Grochowiaka w reżyserii Michała Zgieta.

Jury postanowiło przyznać dwa honorowe wyróżnienia:

Sebastianowi Słomińskiemu za scenografię do spektaklu „Torpeda” Anatola Sterna.

Zespołowi Teatru z Jednej Gliny z Bolesławca za spektakl „Śpik” w reżyserii Anety Ćwieluch.

Jury 39 Edycji Biesiady Horynieckiej wyraża podziękowania dla organizatorów i uczestników za niepowtarzalną atmosferę festiwalu, temperaturę porannych omówień przedstawień konkursowych, które niejednokrotnie zmieniały się w żywą debatę artystów o tym, jak i dla kogo uprawiać dziś teatr, jakim kluczem otwierać nowe i klasyczne teksty. Z pokorą zauważamy, że coraz więcej teatrów amatorskich próbując opisać siebie i rzeczywistość dookoła nas wybiera konwencję komediową. Zastanawiamy się, czy naprawdę tylko śmiech nas ocali czy to tylko kolejne nasze złudzenie. W końcu teatr jest, bywa prawie od zawsze maszyną ułudy.

Podpisy jury:

Barabara Płocica

Tomasz Rodowicz

Lesław Żurek

Łukasz Drewniak

Horyniec-Zdrój, 4 lutego 2018r.
źródło: GOK Horyniec-Zdrój

7 Comments

  1. i jedno co się w tym wszystkim rzucasię na oczy i uszy to ogólnie to śmiech i tu w tym śmiechu to można wszystko usłyszeć, w tym śmiechu cała realność jest tylko teatrem ułudy, a my, kim my jesteśmy i odpowiedź gdzieś tam, w tym śmiechu też słychać i czy my realni chcemy tę odpowiedź usłyszeć i słychać, że w śmiechu to ogólnie brakuje pokory i to jest właśnie ta odpowiedź, na którą właściwe nikt nie czeka i na pokorę też mało kto czeka, bo żeby wejść w porze zimowej na najwyższy szczyt świata to o co tu chodzi i żeby przeskoczyć rekord skoczni to kim trzeba być i kim trzeba być, żeby siedzieć i pisać i wciąż pisać i pisać i właściwe to do kogo i dla kogo, dla siebie i ty tu wciąż do siebie piszesz i co to za bezczelność, żeby tu sobie tak sobie w tym okienku tu siedzieć i sobie bez umiaru stukać w te literki i jeszcze sobie recenzować i się tak nie przejmować, że przecież są ludzie co to czytają i czekają na koniec, a kiedy będzie koniec i kropka i kiedy teatr się skończy bo uuu, ale nuda i chciałby się człowiek uśmiechnąć do drugiego człowieka i jest okazja, iść do teatru i się uśmiechnąć tak bezczelnie i szelmowsko powiedzieć co się myśli, a co by mogło się nam pomyśleć i werdykt jury ważna sprawa , żeby sobie popatrzeć fachowo na całe zagadnienie i w całym zagadnieniu najbardziej widać słowo, pokora i to cała diagnoza naszego świata, zupełny brak pokory wobec czegokolwiek i kogokolwiek i czyja to wina, że my w roli bogów lekceważymy zupełnie ludzkie ograniczenia i brniemy w coraz bardziej kontrowersyjne eksperymenty na ludzkiej moralności dekretując w ustawach świat widziany do góry nogami i mówimy, że to wszystko z pokory, z pokory do czego chciałoby się zapytać i odpowiedź to śmiech i to jedyna poważna odpowiedź na to wszystko, śmiech i to ubranie, ta fryzura i no nic tylko tylko się uśmiać, jacy my śmiesznie modni jesteśmy i dosłowni zbyt i tak łatwopalni na widok rekwizytów teatralnych i aktorskie takie tam zabawy i śmiech i po co ten śmiech, śmiech jako teatralny przedmiot pożądania, to na to czeka publika i z pokorą przyjmujemy werdykt jury i tu też śmiechu trochę, żeby każdy swój róg myśliwski i każdy swoją misę borowiny tak na poważnie wziął w swoje ręce

  2. i tu w zasadzie to nie ma o czym mówić, bo nasza Biesiada Teatralna na mapie to tak właściwe mało ważny punkt odniesienia i mało kto ma kompas ustawiony na Biesiadę Teatralną w Horyńcu-Zdroju i mało kto widzi w teatrze jakąkolwiek możliwość na zmianę , metamorfozę, przełom w widzeniu siebie i innych i żaden lekarz nie zapisze swojemu pacjentowi jednego spektaklu na lekarstwo, bo lekarz posłucha pacjenta i prześwietli na wylot różnymi maszynami i powie , to pan/pani jest zdrowy/-a i to w zasadzie wszystko, co może lekarz i tu można by rzec , że czasami medycyna jest bezsilna, a lekarze coraz bardziej zagubieni w gąszczu kabli i monitorów przestają widzieć i słyszeć swoich pacjentów, a widzą i słyszą maszyny zaprogramowane na określony algorytm zdrowia, a teatr w ogóle nie mieści się jako terapia, a wręcz przeciwnie teatr wielokrotnie traktowany był jak choroba, którą należy leczyć, coś jak autyzm, czy adhd, które tak właściwe to nie wiadomo jak powstają, ich przebieg to sprawa mało sprecyzowana, a leczenie wciąż sprawa niedookreślona i właściwe to całe leczenie opiera się na rozmowie z pacjentem i to cała terapia, dialog, nieustanny dialog , taka czasami zwykła zupełnie rozmowa o niczym, zupełnie o niczym, na przykład o teatrze, o sztuce teatralnej i o aktorach , żeby popatrzeć na siebie oczami aktora i to, co najważniejsze to w tym wszystkim to emocje, żeby zrozumieć siebie , trzeba zrozumieć emocje i co to jest autyzm i co jest adhd i czy są tu jacyś chorzy, tak, każdy z nas chory i nosimy te telefony i włączamy te laptopy i czekamy na rozmowę, która nas uzdrowi, całą dobę z włączonym światełkiem stand by czekamy i co już zadzwonił twój telefon, a jak tam na skypie ze znajomymi wszystko w o.k. i co teraz porozmawiałeś-łaś i co teraz co teraz z twoim życiem, że to nie to, to rozmowa bez znaczenia, a jaka rozmowa ma znaczenie, no jaka rozmowa jest ważna i cały czas z ręką na telefonie , cały czas wpatrzeni ekran chorzy na autyzm, a może adhd i na nic czasu nie ma i w teatrze pstryk i pstryk każdy sobie musi sobie pstryk na swojego fejsa zrobić i no ludzie no trzymajcie mnie i wy się leczcie jakoś z tego telefonicznego adhd i z tego autyzmu i czy telefon może zastąpić mamę i tatę i tam w tym ekraniku cały świat i czy to właśnie o to tu chodzi i uwaga lekarza cały czas na monitory i tu ja żywy człowiek, chcę coś powiedzieć, czy ktoś mi pozwoli w tym szumie dzwonków telefonicznych dopuścić żywego człowieka do głosu i ogólnie o maszynę ułudy tu chodzi i werdykt jury jest precyzyjny, maszyna ułudy i człowiek na służbie maszyny ułudy i nasza pokora wobec maszyn ułudy to jest ta diagnoza jury takiego tam przeglądu małych i amatorskich form teatralnych w takim tam gdzieś tam na końcu świata uzdrowisku

  3. i tak w zasadzie to nie pozostaje mi nic innego tylko ładnie się ubrać i iść do teatru i usiąść sobie w tym fotelu i popatrzeć na wchodzących i wychodzących i cały ten rytuał przed spektaklowy i czy to już teatr się zaczął , czy to już początek teatru i widzowie, my, widzowie to nieodłączna część sztuki teatralnej , mamy swoją rolę do odegrania na widowni i gramy , tak jak chcą aktorzy i reżyser i gramy , bo jest spektakl i jesteśmy, i sami o tego do końca dokładnie nie wiemy, współodpowiedzialni za cały spektakl i myślimy, że usiądziemy sobie i tak sobie na luzie posiedzimy, ale luzu na widowni nie ma, żadnego luzu , jest spektakl i my w tym spektaklu i machina ułudy nam podpowiada, że my tu tylko tak sobie tylko posiedzimy i zobaczymy co i jak i nic poza tym, a real jest bezlitosny i daje nam kolejną lekcję i materiał do przerobienia i lekcję do odrobienia i machina ułudy nas pociesza to nic takiego to tylko komedia taka tam tragifarsa, komediodramat i komedia dell’ arte i takie tam buffa i nic takiego zupełnie nic poważnego i zupełna lekkość lekceważenia, ale żeśmy się ubawili w tej machinie ułudy i to czy machina ułudy z nas zakpiła to tego nie chcemy wiedzieć, bo my tu tylko na chwilkę, na malutki momencik żeśmy wstąpili tak przy okazji tylko i ubranie takie jak na do siłowni mamy na sobie i fryzurę taką z fitnessu i ogólnie to nie, nic takiego komedia i ubranie to szczególik, fryzura to taki chwilowy kaprys, a nasze życie to istna komedia i komediodramat i tragifarsa tak do tego z dell’ arte w tle i nasza bufonada na pierwszym planie, a aktorzy na scenie to tylko takie tło dla naszych osiągnięć i aktorzy przez grzeczność nie mówią o nas wszystkiego i bon ton taki w sobie bowiem mają i hamulec w najlepszych momentach włączają, a my no cóż patrzymy i śmiejemy się i bon ton mało kto czyta i co to jest savoir vivre też obce słowo i hamulców bowiem nas nie nauczono, że do teatru to trzeba na hamulcu wjechać, żeby teatr zrozumieć, bo teatr uczy kiedy włączyć hamulec, a kiedy wsteczny i , że do lusterek trzeba patrzeć i to taka nauka jazdy i ładnie się trzeba ubrać, bo aktorzy na nas patrzą i recenzje nam piszą po spektaklu, nam widzom

  4. tak w sumie opowieść o teatrze można sprowadzić do roli przecinka we wszelkich formach komunikacji , bowiem przecinek ułatwia zrozumienie tekstu i nie tylko ułatwia, ale nadaje znaczenie poszczególnym słowom , bo tak właściwe to tu o słowo chodzi to słowo właśnie o to słowo , które cały tekst uniesie i da siłę pozostałym słowom i czy rozumiesz ten tekst i czy rozumiesz o co chodzi czy wiesz gdzie jest sedno całego tekstu i w którym miejscu jest punkt ciężkości który przesądza o wadze tego wszystkiego, co piszemy i mówimy i o tym czego nie piszemy i nie mówimy i każdego dnia całe potoki słów zewsząd do nas docierają każda sekunda i minuta wypełniona wyrażaniem siebie, każda sekunda to miliony gigabitów informacji o nas i żadnych zahamowań, zupełnie żadnych i chwytamy się telefonu i bierzemy do ręki pióro i co powiedzieć, co napisać , żeby zrozumiał nas świat, żeby każdy wiedział , że to słowo i te słowa to mają wyrażać nasz szacunek nic takiego wielkiego, tylko szacunek, nie przyjaźń , nie jakieś lubienie , a miłość no to wielkie słowo i wielka odpowiedzialność, a tu tylko szacunek, zwykły szacunek, nic takiego uszanować innego człowieka i tyle powiedzieć i napisać kilka słów na znak szacunku, taka drobnostka, jak przecinek w tekście i kto by tam zawracał sobie głowę drobnostkami i brak przecinka to mały błąd, który łatwo naprawić, tak sobie myślimy i kto by tam się gniewał na kogoś, że napisał mejla bez przecinka i kto by tam się gniewał za słówko jakieś i kto by tam chciał wpatrywać się w drobiazgi i niuanse i takie tam szczególiki i to towar po terminie przydatności do spożycia i ta umowa to na życie na czas określony i ten szacunek to tylko na rękojmię i w drodze reklamacji, bo my tu tylko na miłość czekamy , na nic więcej, bo na najwyższą półkę tylko patrzymy i na najdroższe rzeczy i szacunek to my sobie kupimy jak nam będzie potrzeba i godne życie sobie wywalczymy, każdy grosz godnego życia i teatr to w tym wszystkim taki przecinek w tekście i to tylko w sumie taka okazja , żeby przecinki wyrzucić poza margines i pokazać wszystkim bilet i powiedzieć, że na przecinki to minął już termin ważności , bo teraz to został już tylko teatr i trzeba odegrać swoją rolę i zapytać , a co ty tu robisz i gdzie jesteś i po zastanowieniu dopowiedzieć, no to ja nie będę ci przeszkadzać

  5. i po słowie przeszkadzać postawić przecinek i dalej ciągnąć swoje , bo w sumie no w czym tu przeszkadzać można komukolwiek , no w czym my sobie możemy przeszkadzać i w sumie, gdy tak się zastanowić to tu o nic nie chodzi, zupełnie o nic , bo tu tylko o to chodzi, żeby swoje powiedzieć i to w sumie to w tym można tylko przeszkodzić tej pani, temu panu i tak po prostu przerwać w pół słowa i zatrzasnąć drzwi zastopować połączenie telefoniczno mejlowo skypowe i nie dać szansy na postawienie kropki i w powietrzu widać tylko ten przecinek, jak niedopowiedzenie, jak czekanie na dalszy ciąg i taki nieokreślony niepokój o przyszłe słowa i słowa wciąż płyną, nieustanny ciąg słów, nad którym nikt nie panuje , którego nie sposób zastopować i co milczysz, dlaczego milczysz, stało się coś, a może coś nie tak powiedziałam, i co, znowu nie takie słowo po słowie i słowo i jakie to słowo było nie takie i może słowo, za dużo o jedno słowo i za dużo wszystkiego i kiedy się skończy, za dużo wszystkiego kiedy w końcu po przecinku będzie to słowo i cisza i no nareszcie przyszła wiadomość, tylko trzy słowa, uniewinnienie stop egzekucja i tylko przecinka brakuje, tylko przecinek tu potrzebny i wszystko będzie jasne i ciszę w tym słychać , bo przecinek to taka cisza i w którym miejscu dać tę ciszę i jedno słowo drugie słowo i trzecie słowo i ta cisza i tylko cisza nas może uratować , cisza na wagę życia i śmierci i śmiech, gdzie ten śmiech i śmiech nas nie uratuje i dlaczego milczysz , dlaczego nic nie mówisz , dlaczego, i co mam powiedzieć, że w moim życiu zabrakło przecinka i wciąż mówisz , mówisz i mówisz i właściwe to co chcesz powiedzieć, że nie masz nic do powiedzenia i, że tak w sumie ta cisza to taka niezręczność, to jak gafa i towarzyski nietakt i taki fałszywy ton i krok i w mówieniu cała kultura mieszka i po namyśle można by też dodać, że ale cham z niego wylazł trzy słowa zaledwie i nic poza tym i o, tu chyba jest jakaś kropka, czy to mucha tu usiadła i pytanie zawisło w powietrzu i wątpliwość ciągle w nas tkwi i czekamy na werdykt jury , a jury też ma wątpliwości, bo czy śmiech może nas uratować

  6. i warto tu powiedzieć, że dzisiaj poniedziałek 19 dzień lutego dwa tysiące osiemnastego roku i przypominam, że dzisiaj znowu imieniny i kolejne urodziny i znowu rocznica i dzień taki, który po niedzieli następuje, znaczy Poniedzielski dzień dzisiaj mamy i tu warto ten klucz wyciągnąć pana Poniedzielskiego i zapytać, czy diabli , czy anieli kluczyk do szczęścia mają i gdzie oni go chowają i odpowiedź tak właściwe to nie jest nam potrzebna i nikt nie czeka na ostateczne rozstrzygnięcie tej niewiadomej, bo kto by tam pytał, skąd szczęście przychodzi, nie takie pytania sobie zadajemy tylko tego klucza nieustannie szukamy i to mało ważne skąd, ważne , żeby mieć ten klucz , który otworzy nam drzwi do szczęścia i w teatrze też tego klucza wciąż się szuka, żeby w nieciekawym tekście tak postawić akcent, który odmieni zupełnie cały tekst i z nierealnej wizji uczyni rzeczywistość i wydaje się nam widzom, że możemy bezpiecznie się schować w tej ciemności na widowni i złudzenie jest absolutne, taki pewnik i żadnych wątpliwości, bo wątpliwości przerzucamy na aktorów, na tę drugą jasną stronę teatru i to oni i to tylko ich sprawa i na nich spoczywa cały ciężar by nam , w tej ciemności powiedzieć, że dzisiaj poniedziałek, 19 dzień lutego dwa tysiące osiemnastego roku i czy nam dzisiaj powiedzą, czy diabli, czy anieli kluczyk do szczęścia mają i czekamy, nic więcej nie możemy zrobić tylko czekamy i może dzisiaj podadzą nam tę wiadomość

  7. , wiadomość, która oświetli drogę na dzisiaj , na jutro i na pojutrze i czekamy na , sami nie wiemy na co i wpatrujemy się w okienko na telefonie, i w okienko telewizora, i w okienko laptopa, i jeszcze w okienko sąsiada naprzeciw i gazetę nawet kupimy , żeby mieć jakiś drogowskaz na dalsze dni i gdy tak na nas popatrzeć, to tak właściwe każdy z nas to taki bałwan ulepiony z cytatów i nic poza tym, to całe nasze osiągnięcie życia, cała nasza osobowość i nasz charakter to taka śniegowa kula, albo taka kula żuczka gnojarka i toczymy przed sobą te kule i wydaje się nam , że nasze dokonania to może być coś wyjątkowego, a tu niestety tylko powielamy, tylko naśladujemy, tylko kopiujemy , tylko w roli odtwórców jesteśmy i sami od siebie nic nie potrafimy, zupełna pustka i uwaga bo właśnie minęła twoja szansa na nowe życie i tak tylko można westchnąć, że przecież życie toczy się dalej i ułuda nowego życia cały czas jest , cały czas czekamy, wciąż czekamy i nic więcej nie możemy, tylko czekać i sami tego nie widzimy, że ciągle czekamy na wszystko czekamy i na czekaniu upływa nam życie i wkurzamy się, że taka kolejka , do wszystkiego takie kolejki, kolejki, i do czego ta kolejka , na szansę na nowe życie i przychodzi szansa na nowe życie,a my się znowu wkurzeni, że to nie o to nam chodziło i tyle czasu zmarnowane na czekanie na jakiś tam cyfrowy ciąg zero jedynkowy i tyle czasu zmarnowane na czekanie, a życie, gdzie nasze życie, ciągle w kolejce po nowe, lepsze życie i czy dzisiaj też dziewiętnasty dzień lutego dwa tysiące osiemnastego roku, a dzisiaj dwudziesty, a skąd wiesz, ze dzisiaj wtorek i skąd wiesz, że właśnie zbliża się południe z kuli żuczka gnojarka można wyczytać wszystko wystarczy włączyć do prądu i już wiesz wszystko i niektórzy baza danych na to mówią i w windowsa trzeba zakliknąć i otworzy się cały ten redakcyjny rejwach milionów redaktorów połączonych jednym sygnałem z generatora prądotwórczego i jak tam u was współredaktorzy portali społecznościowych, czekamy na wasze sprawozdania i artykuły

Comments are closed.

© 2018 horyniec.info

Theme by Anders NorenUp ↑